بلاگ
حسابداری دارایی های نامشهود استاندارد حسابداری شماره ۱۷
خلاصه استاندارد حسابداری شماره ۱۷ در یک نگاه
| مورد | توضیح |
|---|---|
| موضوع استاندارد | حسابداری دارایی های نامشهود |
| هدف اصلی | تعیین نحوه شناخت، اندازه گیری، استهلاک و افشای دارایی های نامشهود |
| ویژگی اصلی | دارایی غیرپولی و فاقد ماهیت عینی |
| معیار مهم شناخت | قابلیت تشخیص، کنترل و ایجاد منافع اقتصادی آتی |
| اندازه گیری اولیه | معمولا بر اساس بهای تمام شده |
| روش های اندازه گیری بعدی | روش بهای تمام شده یا در شرایط مجاز روش تجدید ارزیابی |
| عمر مفید | معین یا نامعین |
| دارایی با عمر مفید معین | معمولا مستهلک می شود |
| دارایی با عمر مفید نامعین | نیازمند بررسی کاهش ارزش است |
| موضوعات مهم | تحقیق، توسعه، نرم افزار، حق اختراع، امتیاز و سرقفلی |
| هدف گزارشگری | ارائه ارزش و اطلاعات قابل اتکای دارایی های نامشهود |
استاندارد حسابداری شماره ۱۷ چیست؟
استاندارد حسابداری شماره ۱۷ با عنوان دارایی های نامشهود، نحوه حسابداری دارایی هایی را مشخص می کند که ماهیت فیزیکی و عینی ندارند اما می توانند برای واحد تجاری منافع اقتصادی ایجاد کنند.
امروزه بخش قابل توجهی از ارزش بسیاری از شرکت ها به دارایی هایی مانند نرم افزار، حق اختراع، مجوزها، امتیازها، علائم تجاری و سایر منابع غیرملموس مربوط می شود.
برخلاف ساختمان، ماشین آلات یا تجهیزات، دارایی های نامشهود معمولا شکل فیزیکی قابل مشاهده ندارند. با این حال، ممکن است نقش بسیار مهمی در ایجاد درآمد و ارزش اقتصادی برای شرکت داشته باشند.
هدف استاندارد حسابداری شماره ۱۷، تعیین معیارهای شناخت این دارایی ها، نحوه اندازه گیری مبلغ دفتری، محاسبه استهلاک، بررسی کاهش ارزش و تعیین اطلاعاتی است که باید در صورت های مالی افشا شوند.
دارایی نامشهود چیست؟
دارایی نامشهود، یک دارایی غیرپولی و فاقد ماهیت عینی است که قابلیت تشخیص داشته باشد یا از حقوق قراردادی و سایر حقوق قانونی ناشی شود و بتواند برای واحد تجاری منافع اقتصادی آتی ایجاد کند.
به زبان ساده، دارایی نامشهود چیزی است که:
- شکل فیزیکی ندارد.
- برای شرکت ارزش اقتصادی ایجاد می کند.
- تحت کنترل واحد تجاری قرار دارد.
- قابلیت شناسایی و اندازه گیری دارد.
- انتظار می رود در آینده برای شرکت منفعت ایجاد کند.
برای مثال، یک نرم افزار اختصاصی ممکن است قابل لمس نباشد، اما می تواند برای شرکت درآمد ایجاد کند یا هزینه های عملیاتی را کاهش دهد.
نمونه های دارایی های نامشهود
دارایی های نامشهود می توانند شکل های مختلفی داشته باشند.
برخی از نمونه های رایج عبارت اند از:
- نرم افزار
- حق اختراع
- امتیاز بهره برداری
- مجوز
- حق انتشار
- حق امتیاز
- علائم تجاری خریداری شده
- حقوق قراردادی
- فناوری
- دانش فنی
- هزینه های توسعه واجد شرایط
- برخی حقوق قانونی
البته هر هزینه ای که به موارد بالا مربوط باشد، لزوما به عنوان دارایی نامشهود در حسابداری شناسایی نمی شود.
برای شناخت یک دارایی نامشهود باید معیارهای مشخص استاندارد رعایت شود.
ویژگی های اصلی دارایی های نامشهود
برای اینکه یک قلم به عنوان دارایی نامشهود شناخته شود، باید ویژگی های مشخصی داشته باشد.
ماهیت غیرعینی
مهم ترین ویژگی دارایی نامشهود، نداشتن ماهیت فیزیکی است.
برای مثال:
- نرم افزار
- حق اختراع
- مجوز
- امتیاز بهره برداری
ممکن است هیچ شکل فیزیکی قابل لمس نداشته باشند.
قابلیت تشخیص
دارایی نامشهود باید قابل تشخیص باشد.
یک دارایی زمانی قابل تشخیص است که:
- قابل تفکیک باشد، یا
- از حقوق قراردادی یا سایر حقوق قانونی ناشی شود.
قابلیت تفکیک یعنی بتوان دارایی را از واحد تجاری جدا کرد و آن را به صورت جداگانه فروخت، انتقال داد، واگذار کرد یا مورد استفاده قرار داد.
کنترل توسط واحد تجاری
واحد تجاری باید بتواند منافع اقتصادی حاصل از دارایی را کنترل کند.
همچنین باید بتواند دسترسی دیگران به آن منافع را محدود کند.
برای مثال، اگر یک شرکت مالک حقوق استفاده از یک نرم افزار اختصاصی باشد، می تواند دسترسی دیگران به آن را محدود کند.
ایجاد منافع اقتصادی آتی
دارایی نامشهود باید انتظار ایجاد منافع اقتصادی در آینده را داشته باشد.
این منافع می تواند از طریق موارد زیر ایجاد شود:
- افزایش درآمد
- کاهش هزینه ها
- افزایش بهره وری
- کاهش زمان تولید
- ایجاد مزیت رقابتی
- افزایش ارزش تجاری شرکت
معیارهای شناخت دارایی نامشهود
یک دارایی نامشهود زمانی در حسابداری شناسایی می شود که شرایط لازم را داشته باشد.
مهم ترین معیارها عبارت اند از:
- احتمال ورود منافع اقتصادی آتی به واحد تجاری وجود داشته باشد.
- بهای تمام شده دارایی به شکل قابل اتکا قابل اندازه گیری باشد.
- دارایی قابل تشخیص باشد.
- واحد تجاری کنترل لازم بر دارایی داشته باشد.
اگر این شرایط وجود نداشته باشد، مبلغ پرداخت شده ممکن است به عنوان هزینه دوره شناسایی شود.
اندازه گیری اولیه دارایی نامشهود
دارایی نامشهود در زمان شناخت اولیه معمولا بر اساس بهای تمام شده اندازه گیری می شود.
بهای تمام شده می تواند شامل موارد زیر باشد:
- قیمت خرید
- هزینه های مستقیم تحصیل
- هزینه های لازم برای آماده سازی دارایی
- هزینه های مستقیم ایجاد دارایی
برای مثال، اگر شرکتی یک نرم افزار اختصاصی را خریداری کند، هزینه خرید و هزینه های مستقیم مرتبط با آماده سازی آن ممکن است در بهای تمام شده دارایی لحاظ شود.
خرید جداگانه دارایی نامشهود
زمانی که دارایی نامشهود به صورت جداگانه خریداری می شود، تعیین بهای تمام شده معمولا ساده تر است.
برای مثال، شرکت یک مجوز نرم افزاری را با مبلغ مشخص خریداری می کند.
در این حالت، مبلغ پرداخت شده و هزینه های مستقیم مرتبط با تحصیل دارایی می تواند مبنای اندازه گیری اولیه قرار گیرد.
دارایی های نامشهود ایجاد شده در داخل شرکت
برخی دارایی های نامشهود توسط خود شرکت ایجاد می شوند.
برای مثال:
- توسعه یک نرم افزار اختصاصی
- ایجاد یک فناوری جدید
- طراحی یک سیستم داخلی
- تولید یک محصول فناورانه
در این شرایط، تشخیص اینکه کدام هزینه ها باید به عنوان دارایی شناسایی شوند و کدام هزینه ها باید به عنوان هزینه دوره ثبت شوند، اهمیت زیادی دارد.
مرحله تحقیق چیست؟
مرحله تحقیق، مرحله ای است که شرکت به دنبال کسب دانش و اطلاعات جدید است.
برای مثال:
- بررسی یک فناوری جدید
- مطالعه امکان اجرای یک پروژه
- جستجوی راه حل های جدید
- بررسی روش های مختلف تولید
در مرحله تحقیق معمولا هنوز مشخص نیست که پروژه در آینده به یک دارایی قابل استفاده و سودآور تبدیل خواهد شد.
به همین دلیل، مخارج مرحله تحقیق معمولا به عنوان هزینه دوره شناسایی می شوند.
مرحله توسعه چیست؟
مرحله توسعه زمانی است که شرکت از دانش و اطلاعات به دست آمده برای ایجاد یک محصول، سیستم یا فناوری مشخص استفاده می کند.
برای مثال:
- طراحی نهایی یک نرم افزار
- ساخت نمونه اولیه
- توسعه یک فناوری
- آماده سازی محصول جدید
اگر شرایط لازم برای شناخت دارایی وجود داشته باشد، برخی مخارج مرحله توسعه می توانند به عنوان دارایی نامشهود شناسایی شوند.
تفاوت مرحله تحقیق و توسعه
| ویژگی | مرحله تحقیق | مرحله توسعه |
| هدف | کشف دانش و اطلاعات جدید | استفاده از دانش برای ایجاد محصول یا سیستم |
| نتیجه پروژه | معمولا نامشخص | معمولا مشخص تر |
| امکان ایجاد دارایی | معمولا پایین تر | در صورت وجود شرایط، بیشتر |
| نحوه حسابداری | معمولا هزینه دوره | ممکن است به عنوان دارایی شناسایی شود |
| مثال | بررسی امکان ساخت فناوری | ساخت و تکمیل نرم افزار |
مخارجی که معمولا به عنوان دارایی نامشهود شناسایی نمی شوند
برخی مخارج به دلیل نداشتن معیارهای لازم، نباید به عنوان دارایی نامشهود شناسایی شوند.
از جمله:
- هزینه تبلیغات
- هزینه آموزش کارکنان
- هزینه افتتاح کسب و کار
- هزینه راه اندازی فعالیت جدید
- هزینه جابه جایی شرکت
- هزینه های عمومی و اداری
- هزینه های تحقیقاتی فاقد معیار شناخت
در بسیاری از این موارد، مبلغ پرداخت شده به عنوان هزینه دوره شناسایی می شود.
نرم افزار به عنوان دارایی نامشهود
نرم افزار یکی از مهم ترین نمونه های دارایی نامشهود در کسب و کارهای امروزی است.
شرکت ها ممکن است:
- نرم افزار را خریداری کنند.
- نرم افزار اختصاصی تولید کنند.
- حق استفاده از نرم افزار را دریافت کنند.
- نرم افزار را برای فروش توسعه دهند.
در صورتی که نرم افزار معیارهای شناخت دارایی نامشهود را داشته باشد، می تواند به عنوان دارایی شناسایی شود.
برند و علامت تجاری
برند و علامت تجاری می توانند نقش مهمی در ارزش یک کسب و کار داشته باشند.
اما نحوه حسابداری آنها به نحوه ایجاد یا تحصیل آنها بستگی دارد.
برای مثال، اگر یک شرکت یک علامت تجاری را به صورت جداگانه خریداری کند، شرایط حسابداری آن با برندی که به صورت داخلی توسط شرکت ایجاد شده متفاوت است.
به همین دلیل، صرفا ارزش تجاری بالای یک برند به معنی امکان شناسایی آن به عنوان دارایی در صورت های مالی نیست.
حق اختراع و مجوزها
حق اختراع و مجوزها از دیگر نمونه های رایج دارایی های نامشهود هستند.
شرکت ممکن است برای استفاده از:
- فناوری خاص
- حق تولید
- حق فروش
- حق بهره برداری
- مجوز فعالیت
مبلغی پرداخت کند.
در صورت وجود شرایط لازم، این حقوق می توانند به عنوان دارایی نامشهود شناسایی شوند.
اندازه گیری دارایی نامشهود پس از شناخت اولیه
پس از شناخت اولیه، دارایی نامشهود باید بر اساس یکی از روش های مجاز اندازه گیری شود.
دو روش اصلی عبارت اند از:
- روش بهای تمام شده
- روش تجدید ارزیابی در شرایط مجاز
روش بهای تمام شده
در روش بهای تمام شده، دارایی بر اساس بهای تمام شده اولیه ثبت می شود و سپس:
- استهلاک انباشته از آن کسر می شود.
- زیان کاهش ارزش احتمالی از آن کسر می شود.
فرمول کلی:
مبلغ دفتری = بهای تمام شده – استهلاک انباشته – کاهش ارزش انباشته
این روش یکی از رایج ترین روش های اندازه گیری دارایی های نامشهود است.
روش تجدید ارزیابی
در شرایطی که الزامات استاندارد اجازه دهد و بازار فعال برای دارایی وجود داشته باشد، ممکن است از روش تجدید ارزیابی استفاده شود.
در این روش، دارایی بر اساس ارزش تجدید ارزیابی شده ارائه می شود.
البته استفاده از این روش نیازمند رعایت الزامات استاندارد و وجود شرایط مناسب است.
عمر مفید دارایی نامشهود
یکی از مهم ترین موضوعات در حسابداری دارایی های نامشهود، تعیین عمر مفید است.
عمر مفید به مدت زمانی گفته می شود که انتظار می رود دارایی برای شرکت منافع اقتصادی ایجاد کند.
عمر مفید می تواند:
- معین باشد.
- نامعین باشد.
این موضوع بر نحوه استهلاک دارایی اثر مستقیم دارد.
دارایی نامشهود با عمر مفید معین
اگر عمر مفید دارایی مشخص باشد، دارایی طی عمر مفید خود مستهلک می شود.
برای مثال، اگر یک مجوز نرم افزاری برای مدت ۵ سال خریداری شده باشد، هزینه دارایی معمولا طی دوره استفاده از آن شناسایی می شود.
عوامل موثر بر تعیین عمر مفید عبارت اند از:
- مدت قرارداد
- مدت حقوق قانونی
- دوره مورد انتظار استفاده
- سرعت تغییر فناوری
- میزان منافع اقتصادی
- برنامه جایگزینی دارایی
روش استهلاک دارایی نامشهود
روش استهلاک باید نشان دهنده الگوی مصرف منافع اقتصادی دارایی باشد.
اگر الگوی مصرف منافع اقتصادی قابل تعیین نباشد، معمولا از روش خط مستقیم استفاده می شود.
برای مثال:
- بهای تمام شده دارایی: ۱ میلیارد ریال
- عمر مفید: ۵ سال
- ارزش باقیمانده: صفر
استهلاک سالانه:
۱ میلیارد ÷ ۵ = ۲۰۰ میلیون ریال
دارایی نامشهود با عمر مفید نامعین
عمر مفید نامعین به معنی عمر بی نهایت نیست.
بلکه یعنی در زمان بررسی، محدودیت قابل پیش بینی برای دوره ایجاد منافع اقتصادی وجود ندارد.
دارایی با عمر مفید نامعین:
- به صورت معمول مستهلک نمی شود.
- باید عمر مفید آن به صورت دوره ای بررسی شود.
- باید از نظر کاهش ارزش بررسی شود.
اگر در آینده عمر مفید آن معین شود، نحوه حسابداری آن نیز تغییر خواهد کرد.
کاهش ارزش دارایی های نامشهود
ممکن است ارزش اقتصادی یک دارایی نامشهود کاهش پیدا کند.
برای مثال:
- فناوری قدیمی شود.
- نرم افزار دیگر قابل استفاده نباشد.
- مجوز لغو شود.
- حق اختراع ارزش اقتصادی خود را از دست بدهد.
- محصول مربوط به دارایی دیگر تقاضا نداشته باشد.
در چنین شرایطی، باید بررسی شود که آیا مبلغ دفتری دارایی بیشتر از مبلغ قابل بازیافت آن است یا خیر.
واگذاری و حذف دارایی نامشهود
زمانی که یک دارایی نامشهود:
- فروخته شود.
- واگذار شود.
- دیگر منافع اقتصادی ایجاد نکند.
باید از حساب ها حذف شود.
سود یا زیان واگذاری معمولا از تفاوت بین مبلغ دریافتی و مبلغ دفتری دارایی به دست می آید.
مثال محاسبه سود فروش دارایی نامشهود
فرض کنید:
- مبلغ دفتری نرم افزار: ۳۰۰ میلیون ریال
- مبلغ فروش: ۴۵۰ میلیون ریال
سود واگذاری:
۴۵۰ – ۳۰۰ = ۱۵۰ میلیون ریال
بنابراین، تفاوت ایجاد شده می تواند به عنوان سود واگذاری شناسایی شود.
جدول اختصاصی مسیر حسابداری دارایی نامشهود
| مرحله | سوال اصلی | اقدام حسابداری |
| ۱ | آیا قلم ماهیت فیزیکی ندارد؟ | بررسی ویژگی غیرعینی |
| ۲ | آیا قابل تشخیص است؟ | بررسی قابلیت تفکیک یا حقوق قانونی |
| ۳ | آیا شرکت آن را کنترل می کند؟ | بررسی کنترل منافع اقتصادی |
| ۴ | آیا منافع اقتصادی آتی دارد؟ | ارزیابی منافع آینده |
| ۵ | آیا بهای آن قابل اندازه گیری است؟ | بررسی قابلیت اندازه گیری اتکا پذیر |
| ۶ | چگونه تحصیل شده است؟ | تعیین روش شناخت اولیه |
| ۷ | عمر مفید آن چقدر است؟ | تعیین عمر معین یا نامعین |
| ۸ | ارزش آن کاهش یافته است؟ | بررسی کاهش ارزش |
| ۹ | آیا واگذار شده است؟ | حذف دارایی و محاسبه سود یا زیان |
تفاوت دارایی مشهود و نامشهود
| ویژگی | دارایی مشهود | دارایی نامشهود |
| ماهیت | دارای شکل فیزیکی | فاقد شکل فیزیکی |
| نمونه | ساختمان و ماشین آلات | نرم افزار و حق اختراع |
| قابلیت لمس | دارد | ندارد |
| استهلاک | معمولا دارد | در عمر مفید معین دارد |
| کاهش ارزش | ممکن است وجود داشته باشد | ممکن است وجود داشته باشد |
| ایجاد ارزش | از طریق استفاده فیزیکی | از طریق حقوق، دانش یا مزیت اقتصادی |
تفاوت دارایی نامشهود و هزینه دوره
یکی از مهم ترین چالش های حسابداری، تشخیص تفاوت بین دارایی نامشهود و هزینه دوره است.
هر مبلغی که برای یک نرم افزار، تحقیق، تبلیغات یا توسعه پرداخت می شود، لزوما دارایی نیست.
برای شناسایی دارایی نامشهود باید مشخص شود:
- منافع اقتصادی آتی وجود دارد.
- شرکت کنترل لازم را دارد.
- مبلغ قابل اندازه گیری است.
- معیارهای شناخت رعایت شده است.
در غیر این صورت، مبلغ پرداخت شده ممکن است به عنوان هزینه دوره ثبت شود.
اشتباهات رایج در حسابداری دارایی های نامشهود
ثبت تمام هزینه های نرم افزاری به عنوان دارایی
هر هزینه نرم افزاری الزاما دارایی نامشهود نیست.
ثبت برند ایجاد شده داخلی به عنوان دارایی
برند ایجاد شده در داخل شرکت ممکن است شرایط لازم برای شناسایی به عنوان دارایی را نداشته باشد.
بی توجهی به عمر مفید
تعیین عمر مفید اشتباه می تواند باعث محاسبه نادرست استهلاک شود.
استهلاک دارایی با عمر مفید نامعین
دارایی با عمر مفید نامعین به شکل معمول مستهلک نمی شود و نیازمند بررسی کاهش ارزش است.
نادیده گرفتن کاهش ارزش
قدیمی شدن فناوری یا از بین رفتن حقوق قانونی می تواند باعث کاهش ارزش دارایی شود.
سرمایه ای کردن هزینه های تحقیقاتی
تمام هزینه های تحقیق و توسعه شرایط یکسانی برای شناسایی به عنوان دارایی ندارند.
نقش نرم افزارهای مالی در مدیریت دارایی های نامشهود
مدیریت دارایی های نامشهود در شرکت های بزرگ می تواند پیچیده باشد.
نرم افزارهای مالی و مدیریتی می توانند به شرکت ها کمک کنند:
- اطلاعات دارایی های نامشهود را ثبت کنند.
- بهای تمام شده را مدیریت کنند.
- عمر مفید را کنترل کنند.
- استهلاک را محاسبه کنند.
- تاریخ پایان قراردادها و مجوزها را پیگیری کنند.
- کاهش ارزش دارایی ها را بررسی کنند.
- گزارش های مالی دقیق تهیه کنند.
یک سیستم یکپارچه می تواند اطلاعات دارایی های نامشهود را در کنار سایر اطلاعات مالی شرکت مدیریت کند.
اهمیت استاندارد حسابداری شماره ۱۷
رعایت استاندارد حسابداری شماره ۱۷ باعث می شود:
- دارایی های نامشهود به شکل صحیح شناسایی شوند.
- هزینه ها و دارایی ها با یکدیگر اشتباه نشوند.
- استهلاک به شکل دقیق محاسبه شود.
- کاهش ارزش دارایی ها به موقع شناسایی شود.
- اطلاعات مالی شفاف تر ارائه شود.
- ارزش اقتصادی دارایی های نامشهود بهتر گزارش شود.
در اقتصاد امروز که فناوری، نرم افزار و دانش نقش مهمی در ارزش شرکت ها دارند، اهمیت این استاندارد بیشتر از گذشته شده است.
افشای اطلاعات دارایی های نامشهود
واحد تجاری باید اطلاعات با اهمیت مربوط به دارایی های نامشهود را در صورت های مالی افشا کند.
این اطلاعات می تواند شامل موارد زیر باشد:
- نوع دارایی نامشهود
- مبلغ دفتری
- بهای تمام شده
- استهلاک انباشته
- عمر مفید
- روش استهلاک
- مبلغ استهلاک دوره
- کاهش ارزش
- تغییرات مبلغ دفتری
- دارایی های با عمر مفید نامعین
افشای این اطلاعات به استفاده کنندگان صورت های مالی کمک می کند وضعیت دارایی های نامشهود شرکت را بهتر ارزیابی کنند.
ارتباط استاندارد شماره ۱۷ با سایر استانداردهای حسابداری
استاندارد حسابداری شماره ۱۷ ممکن است با استانداردهای دیگری نیز ارتباط داشته باشد.
از جمله:
- استاندارد حسابداری شماره ۱۱ درباره دارایی های ثابت مشهود
- استانداردهای مرتبط با ترکیب های تجاری
- استانداردهای مرتبط با کاهش ارزش دارایی ها
- استانداردهای مرتبط با قراردادها و حقوق قانونی
- استانداردهای مرتبط با سرمایه گذاری ها
در برخی معاملات پیچیده، بررسی همزمان چند استاندارد برای تعیین روش صحیح حسابداری ضروری است.
جمع بندی
استاندارد حسابداری شماره ۱۷ با عنوان دارایی های نامشهود، یکی از استانداردهای مهم در زمینه شناسایی و گزارشگری دارایی هایی است که فاقد ماهیت فیزیکی هستند اما می توانند منافع اقتصادی قابل توجهی برای واحد تجاری ایجاد کنند.
نرم افزار، حق اختراع، مجوز، امتیاز، حقوق قراردادی و برخی فناوری ها از نمونه های دارایی های نامشهود هستند.
برای شناسایی یک دارایی نامشهود، باید قابلیت تشخیص، کنترل توسط واحد تجاری، احتمال ایجاد منافع اقتصادی آتی و قابلیت اندازه گیری اتکا پذیر وجود داشته باشد.
همچنین تعیین عمر مفید دارایی اهمیت زیادی دارد. دارایی های با عمر مفید معین معمولا طی عمر مفید خود مستهلک می شوند، در حالی که دارایی های با عمر مفید نامعین نیازمند بررسی کاهش ارزش هستند.
رعایت استاندارد حسابداری شماره ۱۷ باعث می شود شرکت ها بتوانند دارایی های نامشهود خود را به شکل دقیق تر شناسایی، اندازه گیری و در صورت های مالی گزارش کنند.
سوالات متداول
استاندارد حسابداری شماره ۱۷ درباره چیست؟
استاندارد حسابداری شماره ۱۷ درباره نحوه شناسایی، اندازه گیری، استهلاک، کاهش ارزش و افشای دارایی های نامشهود است.
دارایی نامشهود چیست؟
دارایی نامشهود، دارایی غیرپولی و فاقد ماهیت فیزیکی است که می تواند برای واحد تجاری منافع اقتصادی ایجاد کند.
آیا نرم افزار دارایی نامشهود محسوب می شود؟
در صورتی که نرم افزار معیارهای شناخت دارایی نامشهود را داشته باشد، می تواند به عنوان دارایی نامشهود شناسایی شود.
آیا تمام هزینه های تحقیق و توسعه دارایی هستند؟
خیر. هزینه های تحقیق و توسعه باید بر اساس معیارهای شناخت استاندارد بررسی شوند و همه آنها شرایط شناسایی به عنوان دارایی را ندارند.
دارایی نامشهود با عمر مفید معین چیست؟
دارایی نامشهودی است که دوره استفاده یا ایجاد منافع اقتصادی آن قابل تعیین باشد و معمولا طی عمر مفید خود مستهلک می شود.
دارایی نامشهود با عمر مفید نامعین چیست؟
دارایی است که در زمان بررسی، محدودیت قابل پیش بینی برای دوره ایجاد منافع اقتصادی آن وجود ندارد. این دارایی به صورت معمول مستهلک نمی شود اما باید از نظر کاهش ارزش بررسی شود.
آیا برند یک دارایی نامشهود است؟
برند خریداری شده یا تحصیل شده ممکن است در شرایط مشخص به عنوان دارایی نامشهود شناسایی شود؛ اما صرفا ایجاد یک برند داخلی به معنی امکان شناسایی آن به عنوان دارایی نیست.
دارایی نامشهود چگونه مستهلک می شود؟
دارایی نامشهود با عمر مفید معین طی عمر مفید خود و بر اساس روشی که الگوی مصرف منافع اقتصادی آن را نشان دهد، مستهلک می شود.
درباره رسا CRM
رسا CRM با ارائه راهکارهای نرم افزاری برای مدیریت ارتباط با مشتریان، فرآیندهای سازمانی و اطلاعات مدیریتی، به کسب و کارها کمک می کند اطلاعات خود را یکپارچه تر مدیریت کنند.
مدیریت دارایی های نامشهود، نرم افزارها، مجوزها، قراردادها، اطلاعات مالی و فرآیندهای سازمانی در یک سیستم یکپارچه می تواند به شرکت ها کمک کند کنترل دقیق تری بر منابع و دارایی های خود داشته باشند.
📞 شماره تماس: 09108623698