بلاگ
صورت های مالی جداگانه استاندارد حسابداری شماره ۱۸
استاندارد حسابداری شماره ۱۸ چیست؟
استاندارد حسابداری شماره ۱۸ با عنوان صورت های مالی جداگانه، نحوه حسابداری سرمایه گذاری های یک واحد تجاری در واحدهای تجاری فرعی، واحدهای تجاری وابسته و مشارکت های خاص را هنگام تهیه صورت های مالی جداگانه مشخص می کند.
شرکت های بزرگ معمولا ممکن است علاوه بر فعالیت های اصلی خود، در شرکت ها و واحدهای تجاری دیگری نیز سرمایه گذاری کنند.
برای مثال، یک شرکت مادر ممکن است:
- مالک یک شرکت فرعی باشد.
- در یک شرکت دیگر سرمایه گذاری قابل توجه داشته باشد.
- در یک مشارکت خاص حضور داشته باشد.
در چنین شرایطی، نحوه ارائه این سرمایه گذاری ها در صورت های مالی اهمیت زیادی پیدا می کند.
استاندارد حسابداری شماره ۱۸ مشخص می کند سرمایه گذاری های مذکور در صورت های مالی جداگانه چگونه شناسایی، اندازه گیری و افشا شوند.
خلاصه استاندارد حسابداری شماره ۱۸ در یک نگاه
| مورد | توضیح |
|---|---|
| عنوان استاندارد | صورت های مالی جداگانه |
| شماره استاندارد | ۱۸ |
| نسخه فعلی | تجدیدنظرشده ۱۳۹۸ |
| موضوع اصلی | نحوه حسابداری سرمایه گذاری ها در صورت های مالی جداگانه |
| سرمایه گذاری های مورد توجه | واحدهای تجاری فرعی، وابسته و مشارکت های خاص |
| کاربرد | زمانی که واحد تجاری صورت های مالی جداگانه تهیه می کند |
| روش های اصلی حسابداری | بهای تمام شده و سایر روش های مجاز طبق استاندارد |
| موضوع مهم | تفاوت صورت های مالی جداگانه با صورت های مالی تلفیقی |
| هدف | ارائه صحیح اطلاعات سرمایه گذاری های شرکت |
| نکته کلیدی | این استاندارد مشخص نمی کند کدام واحد تجاری باید صورت های مالی جداگانه تهیه کند |
استاندارد حسابداری شماره ۱۸ برای نحوه حسابداری و افشای سرمایه گذاری در واحدهای تجاری فرعی، مشارکت های خاص و واحدهای تجاری وابسته، هنگام تهیه صورت های مالی جداگانه کاربرد دارد.
صورت های مالی جداگانه چیست؟
صورت های مالی جداگانه، صورت های مالی است که توسط یک واحد تجاری تهیه می شود و در آن سرمایه گذاری های انجام شده در واحدهای تجاری فرعی، وابسته و مشارکت های خاص به صورت جداگانه گزارش می شوند.
در صورت های مالی جداگانه، اطلاعات مالی خود واحد تجاری ارائه می شود و سرمایه گذاری های آن در سایر واحدهای تجاری بر اساس الزامات مربوط حسابداری می شوند.
به زبان ساده، در صورت های مالی جداگانه، شرکت سرمایه گذار به عنوان یک واحد مستقل بررسی می شود.
برای مثال، فرض کنید شرکت «الف» مالک شرکت «ب» است.
در صورت های مالی جداگانه شرکت «الف»، سرمایه گذاری شرکت «الف» در شرکت «ب» به عنوان یک سرمایه گذاری گزارش می شود.
این موضوع با صورت های مالی تلفیقی متفاوت است؛ زیرا در صورت های مالی تلفیقی، شرکت مادر و شرکت های فرعی مانند یک شخصیت اقتصادی واحد ارائه می شوند.
هدف استاندارد حسابداری شماره ۱۸
هدف اصلی این استاندارد، تعیین الزامات حسابداری و افشا درباره سرمایه گذاری های زیر در صورت های مالی جداگانه است:
- واحدهای تجاری فرعی
- واحدهای تجاری وابسته
- مشارکت های خاص
این استاندارد کمک می کند اطلاعات مربوط به سرمایه گذاری های شرکت به شکل شفاف و قابل مقایسه در صورت های مالی ارائه شود.
همچنین استفاده کنندگان صورت های مالی می توانند متوجه شوند:
- شرکت در چه واحدهایی سرمایه گذاری کرده است.
- ارزش این سرمایه گذاری ها چقدر است.
- روش حسابداری سرمایه گذاری چگونه است.
- چه میزان اطلاعات درباره واحدهای سرمایه پذیر باید افشا شود.
دامنه کاربرد استاندارد حسابداری شماره ۱۸
این استاندارد زمانی کاربرد دارد که واحد تجاری صورت های مالی جداگانه تهیه کند.
نکته مهم این است که استاندارد حسابداری شماره ۱۸ مشخص نمی کند کدام واحدهای تجاری باید صورت های مالی جداگانه تهیه کنند.
بلکه زمانی که یک واحد تجاری طبق الزامات مربوط صورت های مالی جداگانه تهیه می کند، این استاندارد نحوه حسابداری سرمایه گذاری های آن را مشخص می کند.
بنابراین، استاندارد شماره ۱۸ بیشتر بر نحوه حسابداری سرمایه گذاری ها در صورت های مالی جداگانه تمرکز دارد.
واحد تجاری فرعی چیست؟
واحد تجاری فرعی، واحدی است که توسط واحد تجاری دیگری کنترل می شود.
شرکت کنترل کننده معمولا به عنوان شرکت مادر شناخته می شود.
کنترل می تواند از طریق موارد زیر ایجاد شود:
- مالکیت مستقیم سهام
- مالکیت غیرمستقیم
- حق رای
- قرارداد
- توانایی تصمیم گیری درباره فعالیت های اصلی
برای مثال، اگر شرکت «الف» بتواند تصمیم های اصلی شرکت «ب» را کنترل کند، شرکت «ب» ممکن است واحد تجاری فرعی شرکت «الف» محسوب شود.
واحد تجاری وابسته چیست؟
واحد تجاری وابسته، واحدی است که سرمایه گذار بر آن نفوذ قابل ملاحظه دارد اما کنترل آن را در اختیار ندارد.
نفوذ قابل ملاحظه یعنی سرمایه گذار می تواند در تصمیم های مالی و عملیاتی واحد سرمایه پذیر مشارکت داشته باشد، اما تصمیم گیرنده اصلی نیست.
برای مثال، شرکت ممکن است:
- در تعیین سیاست های مالی مشارکت کند.
- در تصمیم های مدیریتی نقش داشته باشد.
- عضو هیئت مدیره داشته باشد.
- در تصمیم های مهم شرکت سرمایه پذیر تاثیرگذار باشد.
اما به تنهایی کنترل کامل شرکت را در اختیار نداشته باشد.
مشارکت خاص چیست؟
مشارکت خاص، ترتیبی قراردادی است که در آن دو یا چند طرف فعالیت اقتصادی مشترکی را تحت کنترل مشترک انجام می دهند.
در این شرایط، تصمیم های مهم درباره فعالیت اقتصادی معمولا با توافق طرف های مشارکت اتخاذ می شود.
مشارکت خاص می تواند در پروژه های مختلف مانند:
- پروژه های عمرانی
- پروژه های صنعتی
- پروژه های سرمایه گذاری
- پروژه های زیرساختی
ایجاد شود.
تفاوت شرکت فرعی، وابسته و مشارکت خاص
| نوع سرمایه گذاری | میزان نفوذ سرمایه گذار | ویژگی اصلی |
| واحد تجاری فرعی | کنترل | سرمایه گذار کنترل فعالیت های اصلی را دارد |
| واحد تجاری وابسته | نفوذ قابل ملاحظه | سرمایه گذار در تصمیم گیری تاثیرگذار است |
| مشارکت خاص | کنترل مشترک | تصمیم های مهم با توافق طرف ها اتخاذ می شود |
تشخیص نوع سرمایه گذاری اهمیت زیادی دارد؛ زیرا روش حسابداری و نحوه ارائه اطلاعات می تواند بر اساس ماهیت سرمایه گذاری متفاوت باشد.
تفاوت صورت های مالی جداگانه و تلفیقی
یکی از مهم ترین موضوعات مرتبط با استاندارد حسابداری شماره ۱۸، تفاوت بین صورت های مالی جداگانه و تلفیقی است.
صورت های مالی جداگانه
در صورت های مالی جداگانه:
- شرکت سرمایه گذار به صورت مستقل ارائه می شود.
- سرمایه گذاری ها به عنوان سرمایه گذاری شناسایی می شوند.
- دارایی ها و بدهی های شرکت سرمایه پذیر مستقیما با دارایی ها و بدهی های شرکت سرمایه گذار ترکیب نمی شوند.
صورت های مالی تلفیقی
در صورت های مالی تلفیقی:
- شرکت مادر و واحدهای تجاری فرعی مانند یک مجموعه اقتصادی واحد ارائه می شوند.
- دارایی ها و بدهی های واحدهای تجاری فرعی در صورت های مالی تلفیقی وارد می شوند.
- معاملات درون گروهی حذف می شوند.
- اطلاعات گروه به صورت یکپارچه ارائه می شود.
جدول اختصاصی تفاوت صورت های مالی جداگانه و تلفیقی
| معیار مقایسه | صورت های مالی جداگانه | صورت های مالی تلفیقی |
| واحد اصلی گزارشگری | شرکت سرمایه گذار | کل گروه اقتصادی |
| نمایش سرمایه گذاری | به صورت سرمایه گذاری | با ترکیب اقلام مالی واحدهای فرعی |
| دارایی های شرکت فرعی | مستقیما در صورت ها وارد نمی شود | در صورت های تلفیقی وارد می شود |
| بدهی های شرکت فرعی | جداگانه باقی می ماند | با گروه تلفیق می شود |
| هدف اصلی | نمایش وضعیت مستقل شرکت | نمایش وضعیت اقتصادی کل گروه |
| کاربرد تحلیلی | بررسی شرکت مادر به صورت مستقل | بررسی کل گروه شرکت ها |
حسابداری سرمایه گذاری در صورت های مالی جداگانه
یکی از مهم ترین موضوعات استاندارد حسابداری شماره ۱۸، نحوه حسابداری سرمایه گذاری ها در صورت های مالی جداگانه است.
سرمایه گذاری در:
- واحد تجاری فرعی
- واحد تجاری وابسته
- مشارکت خاص
باید طبق الزامات استانداردهای مربوط در صورت های مالی جداگانه شناسایی و اندازه گیری شود.
روش حسابداری باید به گونه ای باشد که اطلاعات مالی مربوط به سرمایه گذاری به شکل قابل اتکا ارائه شود.
روش بهای تمام شده
یکی از روش های مهم حسابداری سرمایه گذاری در صورت های مالی جداگانه، روش بهای تمام شده است.
در این روش، سرمایه گذاری بر اساس مبلغ پرداخت شده یا بهای تمام شده اولیه ثبت می شود.
برای مثال، اگر شرکت «الف» مبلغ ۱۰ میلیارد ریال برای خرید سهام شرکت «ب» پرداخت کند، مبلغ سرمایه گذاری در ابتدا بر اساس بهای تمام شده ثبت می شود.
پس از آن، سرمایه گذاری بر اساس الزامات مربوط بررسی می شود.
مثال ساده روش بهای تمام شده
فرض کنید شرکت «الف» مبلغ ۲۰ میلیارد ریال برای خرید سهام شرکت «ب» پرداخت کند.
ثبت اولیه سرمایه گذاری:
سرمایه گذاری در شرکت ب: ۲۰ میلیارد ریال
در این روش، مبلغ سرمایه گذاری بر اساس بهای تمام شده اولیه شناسایی می شود و تغییرات ارزش شرکت سرمایه پذیر به صورت مستقیم باعث تغییر مبلغ سرمایه گذاری نمی شود، مگر اینکه الزامات استاندارد مربوط چنین تغییری را ایجاب کند.
روش ارزش ویژه
روش ارزش ویژه روشی است که در آن مبلغ سرمایه گذاری با توجه به سهم سرمایه گذار از تغییرات خالص دارایی ها و عملکرد واحد سرمایه پذیر تغییر می کند.
برای مثال، اگر شرکت سرمایه پذیر سود کسب کند، سهم سرمایه گذار از سود می تواند بر مبلغ سرمایه گذاری اثر بگذارد.
همچنین در صورت زیان ده بودن شرکت سرمایه پذیر، ارزش سرمایه گذاری نیز ممکن است تحت تاثیر قرار گیرد.
استفاده از روش ارزش ویژه باید طبق الزامات استاندارد مربوط انجام شود.
نقش سود سهام در حسابداری سرمایه گذاری
دریافت سود سهام از شرکت سرمایه پذیر می تواند در حسابداری سرمایه گذاری اهمیت داشته باشد.
نحوه برخورد با سود سهام به روش حسابداری سرمایه گذاری و الزامات استانداردهای مربوط بستگی دارد.
به همین دلیل، حسابدار باید هنگام ثبت سود سهام مشخص کند:
- سرمایه گذاری با چه روشی حسابداری می شود.
- سود سهام مربوط به کدام دوره است.
- آیا سود سهام باید به عنوان درآمد شناسایی شود یا بر مبلغ سرمایه گذاری اثر بگذارد.
کاهش ارزش سرمایه گذاری
ارزش سرمایه گذاری ممکن است به دلایل مختلف کاهش پیدا کند.
برای مثال:
- کاهش شدید ارزش شرکت سرمایه پذیر
- زیان های مستمر
- مشکلات مالی
- کاهش ارزش دارایی های شرکت سرمایه پذیر
- از بین رفتن مزیت های اقتصادی
- مشکلات قانونی یا عملیاتی
در چنین شرایطی، باید بررسی شود که آیا سرمایه گذاری دچار کاهش ارزش شده است یا خیر.
اگر مبلغ دفتری سرمایه گذاری بیشتر از مبلغ قابل بازیافت آن باشد، ممکن است نیاز به شناسایی زیان کاهش ارزش وجود داشته باشد.
مثال کاهش ارزش سرمایه گذاری
فرض کنید:
- مبلغ دفتری سرمایه گذاری: ۵ میلیارد ریال
- مبلغ قابل بازیافت: ۳.۵ میلیارد ریال
تفاوت:
۵ – ۳.۵ = ۱.۵ میلیارد ریال
در صورت احراز شرایط لازم، این تفاوت می تواند به عنوان زیان کاهش ارزش سرمایه گذاری شناسایی شود.
شناسایی سرمایه گذاری اولیه
در زمان خرید سرمایه گذاری، شرکت باید مبلغ پرداخت شده و هزینه های مستقیم مرتبط با تحصیل سرمایه گذاری را بررسی کند.
برای مثال، در خرید سهام یک شرکت ممکن است هزینه هایی مانند:
- مبلغ خرید
- کارمزدهای مرتبط
- هزینه های مستقیم معامله
وجود داشته باشد.
نحوه برخورد با این هزینه ها به الزامات استانداردهای مربوط بستگی دارد.
واگذاری سرمایه گذاری
اگر شرکت سرمایه گذاری خود را بفروشد یا واگذار کند، باید مبلغ دفتری سرمایه گذاری با مبلغ دریافتی مقایسه شود.
فرمول کلی:
سود یا زیان واگذاری = مبلغ دریافتی – مبلغ دفتری سرمایه گذاری
برای مثال:
- مبلغ دفتری سرمایه گذاری: ۸ میلیارد ریال
- مبلغ فروش: ۱۰ میلیارد ریال
سود واگذاری:
۲ میلیارد ریال
در صورت وجود زیان نیز تفاوت ایجاد شده باید طبق الزامات حسابداری شناسایی شود.
کنترل، نفوذ قابل ملاحظه و کنترل مشترک
تشخیص ماهیت سرمایه گذاری یکی از مهم ترین مراحل حسابداری است.
حسابدار باید مشخص کند که رابطه بین سرمایه گذار و سرمایه پذیر چیست.
آیا سرمایه گذار:
- کنترل دارد؟
- نفوذ قابل ملاحظه دارد؟
- کنترل مشترک دارد؟
- صرفا یک سرمایه گذاری مالی انجام داده است؟
پاسخ به این سوالات می تواند روش حسابداری سرمایه گذاری را تعیین کند.
اهمیت درصد مالکیت در تشخیص سرمایه گذاری
درصد مالکیت می تواند یکی از عوامل مهم در بررسی رابطه بین سرمایه گذار و سرمایه پذیر باشد.
اما درصد مالکیت به تنهایی همیشه تعیین کننده نیست.
زیرا ممکن است کنترل یا نفوذ قابل ملاحظه از طریق:
- قرارداد
- حق رای
- توافق بین سهامداران
- ساختار مالکیت
- حقوق تصمیم گیری
ایجاد شود.
بنابراین، برای تشخیص رابطه سرمایه گذاری باید شرایط واقعی بررسی شود.
افشای اطلاعات در صورت های مالی جداگانه
یکی از بخش های مهم استاندارد حسابداری شماره ۱۸، الزامات افشای اطلاعات است.
شرکت باید اطلاعات با اهمیت مربوط به سرمایه گذاری های خود را در صورت های مالی افشا کند.
این اطلاعات می تواند شامل موارد زیر باشد:
- نام واحدهای سرمایه پذیر
- نوع رابطه با واحد سرمایه پذیر
- میزان سرمایه گذاری
- روش حسابداری سرمایه گذاری
- مبلغ دفتری سرمایه گذاری
- اطلاعات با اهمیت درباره کاهش ارزش
- اطلاعات مربوط به محدودیت های انتقال وجوه
- اطلاعات مرتبط با ریسک های سرمایه گذاری
افشای مناسب باعث می شود استفاده کنندگان صورت های مالی بتوانند وضعیت سرمایه گذاری های شرکت را بهتر ارزیابی کنند.
چرا صورت های مالی جداگانه اهمیت دارند؟
صورت های مالی جداگانه اطلاعات مهمی درباره وضعیت مستقل یک شرکت ارائه می کنند.
برای مثال، استفاده کنندگان می توانند بررسی کنند:
- شرکت مادر چه میزان سرمایه گذاری انجام داده است.
- ارزش سرمایه گذاری های شرکت چقدر است.
- چه مقدار از منابع شرکت در شرکت های دیگر سرمایه گذاری شده است.
- سودآوری سرمایه گذاری ها چگونه است.
- شرکت چه ارتباطی با واحدهای تجاری دیگر دارد.
به همین دلیل، صورت های مالی جداگانه برای تحلیل وضعیت مستقل شرکت اهمیت زیادی دارند.
جدول اختصاصی فرآیند حسابداری سرمایه گذاری
| مرحله | پرسش اصلی | اقدام حسابداری |
| ۱ | رابطه سرمایه گذار با سرمایه پذیر چیست؟ | تشخیص فرعی، وابسته یا مشارکت خاص |
| ۲ | سرمایه گذاری چگونه تحصیل شده است؟ | تعیین بهای اولیه |
| ۳ | صورت های مالی جداگانه تهیه می شود؟ | تعیین دامنه کاربرد استاندارد |
| ۴ | روش حسابداری چیست؟ | انتخاب روش مجاز طبق استاندارد |
| ۵ | آیا ارزش سرمایه گذاری کاهش یافته است؟ | بررسی کاهش ارزش |
| ۶ | آیا سود سهام دریافت شده است؟ | ثبت طبق روش حسابداری مربوط |
| ۷ | آیا سرمایه گذاری واگذار شده است؟ | محاسبه سود یا زیان واگذاری |
| ۸ | چه اطلاعاتی باید افشا شود؟ | ارائه اطلاعات با اهمیت در صورت های مالی |
اشتباهات رایج در حسابداری صورت های مالی جداگانه
اشتباه گرفتن صورت های مالی جداگانه و تلفیقی
صورت های مالی جداگانه و تلفیقی اهداف و روش ارائه متفاوتی دارند.
تشخیص نادرست نوع سرمایه گذاری
عدم تشخیص صحیح واحد فرعی، وابسته یا مشارکت خاص می تواند باعث انتخاب روش حسابداری نادرست شود.
تمرکز صرف بر درصد مالکیت
درصد مالکیت به تنهایی همیشه برای تشخیص کنترل یا نفوذ قابل ملاحظه کافی نیست.
نادیده گرفتن کاهش ارزش
سرمایه گذاری های دارای افت ارزش باید به صورت مناسب بررسی شوند.
افشای ناکافی اطلاعات
اطلاعات مربوط به سرمایه گذاری های با اهمیت باید به شکل شفاف در صورت های مالی ارائه شود.
ثبت نادرست سود سهام
نحوه ثبت سود سهام باید با روش حسابداری سرمایه گذاری و الزامات استانداردهای مربوط هماهنگ باشد.
نقش نرم افزارهای مالی در مدیریت سرمایه گذاری ها
مدیریت چندین سرمایه گذاری در شرکت های مختلف می تواند پیچیده باشد.
نرم افزارهای مالی و مدیریتی می توانند به شرکت ها کمک کنند:
- اطلاعات سرمایه گذاری ها را ثبت کنند.
- مبالغ سرمایه گذاری را کنترل کنند.
- سود سهام را پیگیری کنند.
- ارزش دفتری سرمایه گذاری ها را مدیریت کنند.
- اطلاعات واحدهای فرعی و وابسته را ثبت کنند.
- گزارش های مالی دقیق تهیه کنند.
- تاریخ های مهم قراردادها و مجامع را پیگیری کنند.
- اطلاعات مدیریتی و مالی را یکپارچه کنند.
یک سیستم یکپارچه می تواند به مدیران کمک کند دید دقیق تری نسبت به سرمایه گذاری های شرکت داشته باشند.
اهمیت استاندارد حسابداری شماره ۱۸ برای شرکت ها
رعایت استاندارد حسابداری شماره ۱۸ باعث می شود:
- سرمایه گذاری های شرکت به شکل صحیح گزارش شوند.
- تفاوت بین شرکت های فرعی و وابسته مشخص شود.
- صورت های مالی جداگانه شفاف تر باشند.
- اطلاعات مربوط به سرمایه گذاری ها بهتر افشا شود.
- سود و زیان سرمایه گذاری ها دقیق تر بررسی شود.
- تصمیم گیری مالی و مدیریتی بهبود پیدا کند.
برای شرکت هایی که مالکیت یا سرمایه گذاری قابل توجهی در سایر واحدهای تجاری دارند، رعایت این استاندارد اهمیت زیادی دارد.
ارتباط استاندارد حسابداری شماره ۱۸ با سایر استانداردها
استاندارد حسابداری شماره ۱۸ با چند استاندارد دیگر ارتباط نزدیکی دارد.
استاندارد حسابداری شماره ۱
برای نحوه ارائه کلی صورت های مالی و اطلاعات مالی.
استاندارد حسابداری شماره ۱۹
برای موضوع ترکیب های تجاری.
استاندارد حسابداری شماره ۲۰
برای سرمایه گذاری در واحدهای تجاری وابسته و مشارکت های خاص.
استاندارد حسابداری شماره ۲۴
برای گزارشگری مالی واحدهای تجاری در مرحله قبل از بهره برداری.
بررسی همزمان استانداردهای مرتبط در معاملات پیچیده می تواند به انتخاب روش حسابداری مناسب کمک کند.
تفاوت استاندارد جدید شماره ۱۸ با استاندارد قدیمی
استاندارد حسابداری شماره ۱۸ در گذشته با عنوان صورت های مالی تلفیقی و حسابداری سرمایه گذاری در واحدهای تجاری فرعی شناخته می شد.
اما نسخه جدید استاندارد شماره ۱۸ با عنوان صورت های مالی جداگانه منتشر شده است.
به همین دلیل، هنگام مطالعه منابع اینترنتی باید به سال و نسخه استاندارد توجه کرد.
نسخه قدیمی استاندارد شماره ۱۸ از تاریخ ۱ فروردین ۱۴۰۰ کنار گذاشته شد و استاندارد تجدیدنظرشده ۱۳۹۸ با موضوع صورت های مالی جداگانه جایگزین آن شد.
وضعیت استاندارد حسابداری شماره ۱۸
استاندارد حسابداری شماره ۱۸ فعلی با عنوان صورت های مالی جداگانه (تجدیدنظرشده ۱۳۹۸) شناخته می شود.
این استاندارد درباره الزامات حسابداری و افشای سرمایه گذاری در واحدهای تجاری فرعی، مشارکت های خاص و واحدهای تجاری وابسته در صورت های مالی جداگانه است.
جمع بندی
استاندارد حسابداری شماره ۱۸ با عنوان صورت های مالی جداگانه، نحوه حسابداری سرمایه گذاری های یک واحد تجاری در واحدهای تجاری فرعی، وابسته و مشارکت های خاص را مشخص می کند.
صورت های مالی جداگانه با صورت های مالی تلفیقی تفاوت دارند. در صورت های مالی جداگانه، شرکت سرمایه گذار به صورت مستقل گزارش می شود و سرمایه گذاری های آن در سایر واحدهای تجاری به صورت جداگانه حسابداری می شوند.
تشخیص نوع رابطه بین سرمایه گذار و سرمایه پذیر اهمیت زیادی دارد. شرکت سرمایه پذیر ممکن است یک واحد تجاری فرعی، وابسته یا مشارکت خاص باشد و روش حسابداری هر یک باید بر اساس الزامات مربوط تعیین شود.
همچنین اطلاعات مربوط به سرمایه گذاری ها، روش حسابداری، مبلغ دفتری، کاهش ارزش و سایر اطلاعات با اهمیت باید به شکل مناسب در صورت های مالی افشا شود.
استفاده از نرم افزارهای مالی و مدیریتی نیز می تواند به شرکت ها کمک کند اطلاعات سرمایه گذاری ها را دقیق تر مدیریت و گزارش کند.
سوالات متداول
استاندارد حسابداری شماره ۱۸ درباره چیست؟
استاندارد حسابداری شماره ۱۸ درباره نحوه حسابداری و افشای سرمایه گذاری در واحدهای تجاری فرعی، واحدهای تجاری وابسته و مشارکت های خاص در صورت های مالی جداگانه است.
صورت های مالی جداگانه چیست؟
صورت های مالی جداگانه، صورت هایی هستند که وضعیت مالی و عملکرد یک واحد تجاری را به صورت مستقل ارائه می کنند و سرمایه گذاری های آن در سایر واحدها به صورت جداگانه گزارش می شود.
تفاوت صورت های مالی جداگانه و تلفیقی چیست؟
در صورت های مالی جداگانه، شرکت سرمایه گذار به صورت مستقل ارائه می شود؛ اما در صورت های مالی تلفیقی، شرکت مادر و واحدهای تجاری فرعی به عنوان یک مجموعه اقتصادی واحد گزارش می شوند.
واحد تجاری فرعی چیست؟
واحد تجاری فرعی، واحدی است که توسط واحد تجاری دیگر کنترل می شود.
واحد تجاری وابسته چیست؟
واحد تجاری وابسته، واحدی است که سرمایه گذار بر آن نفوذ قابل ملاحظه دارد اما کنترل کامل آن را در اختیار ندارد.
مشارکت خاص چیست؟
مشارکت خاص، ترتیبی قراردادی است که در آن دو یا چند طرف یک فعالیت اقتصادی را تحت کنترل مشترک انجام می دهند.
آیا استاندارد شماره ۱۸ قدیمی هنوز معتبر است؟
استاندارد قدیمی شماره ۱۸ با عنوان صورت های مالی تلفیقی و حسابداری سرمایه گذاری در واحدهای تجاری فرعی کنار گذاشته شده و استاندارد جدید شماره ۱۸ با عنوان صورت های مالی جداگانه جایگزین آن شده است.
استاندارد حسابداری شماره ۱۸ چه نسخه ای دارد؟
نسخه فعلی استاندارد حسابداری شماره ۱۸، «صورت های مالی جداگانه، تجدیدنظرشده ۱۳۹۸» است.
درباره رسا CRM
رسا CRM با ارائه راهکارهای نرم افزاری برای مدیریت ارتباط با مشتریان، فرآیندهای سازمانی و اطلاعات مدیریتی، به کسب و کارها کمک می کند اطلاعات خود را یکپارچه تر مدیریت کنند.
مدیریت اطلاعات شرکت های فرعی، واحدهای وابسته، سرمایه گذاری ها، قراردادها، اطلاعات مالی و ارتباطات سازمانی در یک سیستم یکپارچه می تواند به مدیران کمک کند کنترل دقیق تری بر وضعیت سرمایه گذاری ها و روابط تجاری خود داشته باشند.
📞 شماره تماس: 09108623698
